| Dzieci, o których mówi się, że mają problemy z jedzeniem to przede wszystkim tak zwane „niejadki”. Każde dziecko rodzi się z wystarczająco dobrym apetytem, który pozwala mu zachować zdrowie, rosnąć, rozwijać się i przybierać na wadze we własnym specyficznym tempie. Kłopot w tym, że wyobrażenia rodziców o tym, jaki jest dobry apetyt, mogą być różne. Rodzice nazywają „niejadkiem” dzieci, które nie jedzą tak jak oni oczekują, a więc te, które niechętnie próbują nowe potrawy. Namawiają je do jedzenia, denerwują się, chwalą lub robią wyrzuty. Tworzy się atmosfera przymusu i napięcia, którą dziecko wyczuwa a na wszelkie próby wywierania presji reaguje oporem. Jest to zatem problem natury psychologicznej, który wynika z niewłaściwej postawy rodziców. |
 |
Utrata apetytu przez dziecko może mieć związek z przeżywanymi kłopotami, z którymi malec nie może sobie poradzić, np.:
• zazdrość o nowonarodzone rodzeństwo,
• rozstanie z rodzicami,
• rozpoczęcie edukacji przedszkolnej,
• choroba lub rekonwalescencja po chorobie.
Pamiętajmy, że bez względu na to jaka jest przyczyna pierwotna, okazywane przez rodziców zaniepokojenie i stosowny przymus pogłębia problem.
