Stereotyp jedynaka, zresztą jak wszystkie stereotypy jest bardzo niesprawiedliwy i krzywdzący. Środowisko odbiera zazwyczaj jedynaka jako rozpieszczonego egoistę, ludzie wierzą, że rodzice wyręczają go we wszystkim i spełniają każde jego marzenie, że dziecko to, a później dorosły żyje w przeświadczeniu, że jest najpiękniejszy, najmądrzejszy i wszystko się mu należy, no i najważniejsze - nie poznał zasad funkcjonowania w grupie, jest „niesocjalizowany”.
W społeczeństwie powstały również mity co do dzieci z rodzin wielodzietnych – mowa jest o zaniedbaniu, niskim poziomie intelektualnym rodziców, braku odpowiedzialności; mocno ugruntowane jest przekonanie, że rodzina wielodzietna musi być patologiczna.
Rzeczywistość:
Różne badania pokazują, że wbrew stereotypom jedynacy wcale nie różnią się od osób posiadających rodzeństwo. Sam fakt posiadania lub nie posiadania rodzeństwa, o niczym nie przesądza. Ważne jest w jaki sposób oraz w jakich warunkach wychowywane jest dziecko.
Przedszkole:
Bardzo trudno jest rozpoznać w grupie maluchów czy dane dziecko jest jedynakiem, czy też ma w domu rodzeństwo. Czasem jest to możliwe dopiero po dłuższej, bardziej wnikliwej rozmowie i obserwacji lub w wielu przypadkach jest to wręcz niemożliwe. Najmłodsze dzieci podczas swoich pierwszych dni w przedszkolu zachowują się bardzo podobnie.
1. Trudny okres adaptacyjny:
Nowe doświadczenie, jakim jest pójście do przedszkola - brak mamy w pobliżu, nowe otoczenie - dla każdego dziecka jest bardzo stresujące i wzbudza wielkie emocje. Każdy maluch inaczej radzi sobie z nową sytuacją. Warto zauważyć, że jedynacy wkraczają do grupy rówieśniczej z innymi doświadczeniami niż ich koledzy z rodzin wielodzietnych – ma to duży wpływ na ich zdolności adaptacyjne. Dla dzieci, które dotąd przebywały głównie w towarzystwie osób dorosłych, wejście w liczną grupę rówieśniczą to skok na głęboką wodę, do którego bardzo często nie są odpowiednio przygotowane.
2. Przygotowania:
Jeśli tylko jest to możliwe to należy przyzwyczajać jedynaka do towarzystwa innych dzieci – pomoże mu to w późniejszym życiu – rozwiązaniem jest pobyt dziecka w żłobku, w przedszkolu, ale można również zapraszać inne dzieci do domu lub też wpadać z wizytą do innych rodzin posiadających małe dzieci, przydatne są też zabawy na podwórku.
